Czego się dowiesz?
- Dlaczego okres zasuszenia u krowy wpływa na przebieg porodu i start kolejnej laktacji?
Okres zasuszenia decyduje o zdrowiu krowy po porodzie, bo wtedy regeneruje się gruczoł mlekowy, intensywnie rośnie płód i przestawia się metabolizm przed laktacją. Dobrze prowadzona krowa zwykle lepiej pobiera paszę po wycieleniu, daje lepszą siarę i rzadziej ma ketozę, gorączkę mleczną czy zatrzymanie łożyska.
- Jak podział wysuszonych krów na grupy w stadzie pomaga ograniczyć problemy metaboliczne?
Podział wysuszonych krów na grupy ułatwia dopasowanie dawki i szybsze wychwycenie sztuk wysokiego ryzyka. Osobno można obserwować krowy z niższym lub wyższym BCS, sztuki po wcześniejszych problemach metabolicznych oraz jałówki cielne, dzięki czemu łatwiej utrzymać stabilną kondycję i pobranie paszy.
- Jakie warunki utrzymania powinna mieć wysuszona krowa, aby ograniczyć stres i problemy zdrowotne?
Wysuszona krowa potrzebuje suchego, czystego i wygodnego miejsca do leżenia oraz spokojnego środowiska z dobrym dostępem do stołu paszowego. Taki dobrostan zmniejsza przeciążenie racic, ogranicza spadek pobrania paszy i pomaga uniknąć problemów, które po porodzie szybko odbijają się na zdrowiu i rozruchu laktacji.
- Co trzeba monitorować u wysuszonej krowy przed wycieleniem i w pierwszych godzinach po porodzie?
Przed wycieleniem i tuż po porodzie trzeba codziennie obserwować apetyt, aktywność, przeżuwanie, wypełnienie żwacza, ruchliwość oraz objawy osłabienia. Wczesne wychwycenie spadku pobrania paszy, trudności we wstawaniu, zalegania lub nietypowego zachowania pozwala szybciej zareagować, zanim rozwinie się poważny problem metaboliczny.
Wysuszona krowa wymaga precyzyjnego żywienia, dobrej higieny i spokojnych warunków, by bezpiecznie wejść w poród i laktację. W artykule znajdziesz najważniejsze zasady zasuszenia: od BCS i podziału na fazy po minerały, dobrostan i przygotowanie do wycielenia.
Co znajdziesz w artykule?
Okres zasuszenia: co oznacza, ile trwa i jak się dzieli
Wysuszona krowa to krowa, która zakończyła bieżącą laktację i weszła w okres między ostatnim dojem a wycieleniem. Ten etap trwa najczęściej 6–8 tygodni i nie jest przerwą „bez produkcji”, tylko intensywnym okresem przygotowania organizmu do porodu i kolejnej laktacji. W tym czasie regeneruje się tkanka gruczołu mlekowego, rozwija się płód, a cały metabolizm przestawia się z końcówki laktacji na okres okołoporodowy.
Z praktycznego punktu widzenia to jeden z najważniejszych momentów w zarządzaniu stadem. Błędy popełnione teraz zwykle wracają po porodzie w postaci słabszego pobrania paszy, gorszej siary, ketozy, gorączki mlecznej, zatrzymania łożyska czy problemów z rozruchem laktacji. Dlatego zasuszenia nie warto traktować jako prostego „odstawienia od mleka”, ale jako odrębny program żywienia i opieki.
Dwie fazy zasuszenia
Okres zasuszenia dzieli się na dwa etapy, bo potrzeby krowy w tych tygodniach wyraźnie się zmieniają. W pierwszej fazie organizm ma się wyciszyć i odbudować, a w drugiej przygotować do porodu i nagłego wzrostu zapotrzebowania po wycieleniu.
- Zasuszenie właściwe – od około 8 do 3 tygodni przed porodem. W tym czasie dawka zwykle ma niższą koncentrację energii, a większy udział mają pasze objętościowe.
- Okres przygotowawczy – ostatnie 2–3 tygodnie przed wycieleniem. Wtedy potrzeby pokarmowe rosną, spada pojemność żwacza, a dawkę trzeba dostosować do zbliżającego się porodu.
Taki podział ma sens praktyczny. Jeśli przez całe zasuszenie zastosujesz jedną, niezmienną dawkę, łatwo doprowadzisz albo do nadmiernego otłuszczenia, albo do zbyt słabego przygotowania metabolicznego przed porodem. Wysuszona krowa wymaga więc nie tylko spokoju, lecz także precyzyjnego planu na każdy z dwóch etapów.
Dlaczego ten okres decyduje o kolejnej laktacji
W czasie zasuszenia zachodzi kilka procesów jednocześnie. Po pierwsze, dochodzi do odnowy komórek wydzielniczych w wymieniu. Po drugie, płód w końcowych tygodniach ciąży rośnie bardzo intensywnie, więc wzrasta zapotrzebowanie na składniki pokarmowe. Po trzecie, organizm przygotowuje gospodarkę wapniową, energetyczną i odpornościową do startu laktacji, która po porodzie zmienia się bardzo gwałtownie.
Jeżeli ten okres jest dobrze poprowadzony, łatwiej uzyskasz lepszą jakość siary, wyższe pobranie paszy po wycieleniu i spokojniejszy start mleczności. Jeżeli jest zaniedbany, rośnie ryzyko chorób metabolicznych i stanów zapalnych. W praktyce oznacza to, że wydajność z pierwszych 30–60 dni laktacji bardzo często zaczyna się właśnie w oborze dla krów zasuszonych, a nie dopiero po porodzie.
Wysuszona krowa a kondycja ciała i podział na grupy
Kondycja ciała w dniu zasuszenia ma bezpośredni wpływ na przebieg porodu, odporność, pobranie paszy po wycieleniu i ryzyko zaburzeń metabolicznych. Dlatego nie wystarczy ocenić, czy krowa „wygląda dobrze”. Potrzebna jest regularna kontrola BCS, czyli punktowej oceny kondycji ciała, najlepiej jeszcze pod koniec laktacji, kiedy masz czas na korektę żywienia.
Docelowy BCS przy zasuszeniu
Za optymalny zakres przyjmuje się zwykle BCS 2,75–3,5 w dniu zasuszenia. To poziom, przy którym krowa ma wystarczające rezerwy, ale nie jest nadmiernie otłuszczona. Zbyt chuda sztuka gorzej znosi poród i start laktacji, natomiast za tłusta dużo częściej wchodzi w ujemny bilans energetyczny już w pierwszych dniach po wycieleniu.
Warto pamiętać, że problemem nie jest tylko skrajność. Nawet niewielkie przekroczenie bezpiecznego zakresu może oznaczać większe ryzyko stłuszczenia wątroby, ketozy subklinicznej oraz mniejszego apetytu po porodzie. To szczególnie ważne w stadach o wysokiej wydajności, gdzie krowa i tak będzie narażona na silne obciążenie metaboliczne.
Kiedy korygować kondycję
Najczęstszy błąd polega na próbie poprawiania kondycji już po zasuszeniu. To zwykle za późno albo zbyt ryzykownie. Korektę BCS najlepiej planować w końcowej fazie laktacji, kiedy możesz jeszcze zwiększyć lub ograniczyć energię w dawce bez szkody dla okresu przejściowego. W samym zasuszeniu celem nie jest intensywne „dokarmianie” ani odchudzanie, lecz utrzymanie stabilnej kondycji.
Jeżeli krowa schodzi z laktacji z BCS poniżej 2,75, trzeba wcześniej rozważyć zwiększenie koncentracji energii i poprawę białka w dawce. Jeżeli przekracza 3,5, trzeba przeanalizować końcówkę laktacji, pobranie paszy, udział treściwych i ewentualne błędy grupowania. Właśnie dlatego pojedynczy pomiar przy zasuszeniu nie wystarczy. Znacznie lepiej działa system: ocena 6–8 tygodni przed planowanym zasuszeniem, ponowna kontrola przed przeniesieniem do grupy zasuszonej i obserwacja przed porodem.
Grupy żywieniowe w stadzie
Nie każda wysuszona krowa ma taki sam status metaboliczny. Jedna kończyła laktację przy wysokiej wydajności, inna zeszła z produkcji wcześniej. Jedna jest w idealnym BCS, inna ma tendencję do otłuszczania. Dlatego w stadach, w których chcesz realnie ograniczać problemy okołoporodowe, warto dzielić sztuki na grupy.
- krowy w prawidłowej kondycji, wymagające standardowej dawki zasuszeniowej,
- krowy z niższym BCS, które trzeba wcześniej monitorować pod kątem pobrania paszy i rezerw ciała,
- krowy zbyt tłuste, dla których szczególnie ważna jest kontrola energii i przygotowanie do okresu przejściowego,
- sztuki z wywiadem metabolicznym, na przykład po ketozie, przemieszczeniu trawieńca lub zatrzymaniu łożyska,
- jałówki cielne, które często wymagają nieco innego podejścia niż starsze wieloródki.
Taki podział ułatwia bilansowanie dawki, kontrolę pobrania i wychwycenie krów wysokiego ryzyka. W praktyce nawet proste rozdzielenie na grupę „far-off” i „close-up” daje lepsze efekty niż utrzymywanie wszystkich sztuk w jednym systemie od ostatniego doju do wycielenia.
⚠️ Za tłusta krowa to większe ryzyko: BCS powyżej 3,5 zwiększa ryzyko ketozy, trudnych porodów i problemów metabolicznych po wycieleniu.
Żywienie wysuszonej krowy w dwóch fazach zasuszenia
Żywienie w okresie zasuszenia nie polega na maksymalnym ograniczaniu kosztów ani na „przetrzymaniu” krowy do porodu. Dobrze zbilansowana dawka ma utrzymać stabilny metabolizm, chronić przed nadmiernym otłuszczeniem i jednocześnie przygotować żwacz oraz gospodarkę hormonalną do wejścia w laktację. Kluczowe jest rozdzielenie dawki na dwie fazy, bo w każdej z nich organizm pracuje inaczej.
Dawka w zasuszeniu właściwym
W pierwszej fazie zasuszenia podstawą powinny być pasze objętościowe o umiarkowanej wartości energetycznej. Celem jest utrzymanie dobrej pracy żwacza, odpowiedniego wypełnienia przewodu pokarmowego i stabilnej kondycji. Nadmiar energii na tym etapie szybko prowadzi do otłuszczenia, które później bardzo trudno odwrócić.
W praktyce dawka dla krów w zasuszeniu właściwym zwykle zawiera większy udział kiszonki z traw, słomy lub innych komponentów strukturalnych, a mniejszy udział pasz treściwych. Koncentracja białka również nie musi być wysoka. Zbyt „mocna” dawka w tej fazie to prosta droga do tego, że po porodzie krowa będzie miała słabszy apetyt, a organizm szybciej wejdzie w deficyt energetyczny.
Dobrym wskaźnikiem jest pobranie suchej masy na poziomie 1,7–2,0% masy ciała dziennie. Dla krowy ważącej 650 kg oznacza to orientacyjnie 11–13 kg suchej masy na dobę. To nie jest sztywna norma dla każdej sztuki, ale punkt odniesienia do oceny, czy grupa zasuszona pobiera paszę na odpowiednim poziomie.
Dawka w okresie przygotowawczym
Ostatnie 2–3 tygodnie przed porodem to zupełnie inna sytuacja. Płód intensywnie rośnie, żwacz ma mniej miejsca, a apetyt naturalnie spada. Jednocześnie organizm musi nauczyć się radzić sobie z dawką bardziej zbliżoną do laktacyjnej. Dlatego w tym okresie stopniowo zwiększa się udział pasz treściwych do około 0,5% masy ciała.
Dla krowy ważącej 650 kg daje to maksymalnie około 3,25 kg paszy treściwej na dobę, oczywiście w ramach całej zbilansowanej dawki. Chodzi o płynne przygotowanie mikroflory żwacza, a nie o gwałtowne „podkręcanie” energii. Nagłe zwiększenie treściwych kilka dni przed porodem zwykle nie daje dobrego efektu i może zaburzyć stabilność trawienia.
W tej fazie warto uwzględnić źródła białka o dobrej jakości, na przykład poekstrakcyjną śrutę sojową lub rzepakową. Jednocześnie często ogranicza się pasze motylkowe bogate w wapń i potas, bo mogą utrudniać prawidłowe przygotowanie gospodarki mineralnej przed porodem. To jeden z powodów, dla których dawka „dla wszystkich zasuszonych taka sama” zwykle się nie sprawdza.
Pobranie suchej masy i smakowitość
Pod koniec ciąży nawet najlepiej ułożona dawka nie zadziała, jeśli krowa jej nie pobierze. W ostatnich dniach przed porodem apetyt zwykle spada, bo rosnący płód ogranicza objętość jamy brzusznej, a organizm wchodzi w duże zmiany hormonalne. Właśnie dlatego tak ważne są smakowitość, świeżość i regularne podgarnianie paszy.
W praktyce znaczenie mają drobne szczegóły: brak zagrzanej kiszonki, właściwa struktura TMR-u, dobra wilgotność, dostęp do stołu paszowego i odpowiednia liczba stanowisk. Jeśli krowa musi walczyć o miejsce albo dostaje paszę nieregularnie, spadek pobrania w grupie „close-up” będzie szybszy. To z kolei przekłada się na większe ryzyko ketozy i słabszy rozruch po porodzie.
Dobrze prowadzona wysuszona krowa nie powinna być ani głodzona, ani przekarmiana. Celem jest stabilność: umiarkowana energia w pierwszej fazie, kontrolowane podniesienie koncentracji składników w drugiej i maksymalna dbałość o to, by dawka była chętnie pobierana każdego dnia.
Minerały i witaminy przed porodem: wapń, fosfor i sole anionowe
W okresie zasuszenia błędy mineralne potrafią zniweczyć nawet dobrze ułożoną dawkę podstawową. Krowa może wyglądać poprawnie, pobierać paszę i mieć dobrą kondycję, a mimo to po porodzie wejść w gorączkę mleczną, zaleganie, słabą kurczliwość macicy lub niski apetyt. Dlatego mieszanka mineralno-witaminowa dla zasuszonych nie powinna być przypadkowa ani „resztkowa” z grupy laktacyjnej.
Stosunek Ca:P w mieszance
Jednym z ważniejszych parametrów jest stosunek wapnia do fosforu, który w mieszance dla krowy zasuszonej powinien wynosić około 0,8–1,0:1. Taki układ wspiera właściwe przygotowanie gospodarki wapniowej przed nagłym zapotrzebowaniem po porodzie. Jeżeli wapnia w dawce jest za dużo, organizm może „rozleniwić się” w zakresie jego mobilizacji z kości i wchłaniania z przewodu pokarmowego.
To właśnie dlatego przed wycieleniem trzeba ostrożnie podchodzić do komponentów naturalnie bogatych w wapń i potas. Dotyczy to zwłaszcza części pasz motylkowych. W wielu gospodarstwach problem nie wynika z samej mieszanki mineralnej, tylko z tego, że całkowita dawka ma niekorzystny bilans elektrolitów i zbyt wysoki poziom minerałów kationowych.
Sole anionowe przed porodem
W ostatnich tygodniach przed wycieleniem często stosuje się sole anionowe. Ich zadaniem jest lekkie zakwaszenie metaboliczne organizmu, co poprawia odpowiedź hormonalną odpowiedzialną za mobilizację wapnia. Mówiąc prościej: krowa szybciej uruchamia mechanizmy, które będą jej potrzebne tuż po porodzie, gdy produkcja siary i mleka gwałtownie zwiększa zużycie tego pierwiastka.
To rozwiązanie trzeba jednak wdrażać świadomie. Sole anionowe działają tylko wtedy, gdy cała dawka jest poprawnie policzona i regularnie pobierana. Jeżeli pasza jest mało smakowita, krowy zaczną ją sortować albo ograniczą pobranie, a efekt będzie słabszy niż zakładany. Dlatego plan mineralizacji należy ułożyć z wyprzedzeniem, a nie dopiero na kilka dni przed porodem.
Selen, witaminy i β-karoten
Poza wapniem i fosforem bardzo ważne są selen, cynk, witaminy A i E oraz β-karoten. To składniki, które wspierają odporność, rozwój płodu, stan błon śluzowych i jakość siary. Ich rola jest szczególnie widoczna tam, gdzie po porodzie powtarzają się problemy z osłabionymi cielętami, zatrzymaniem łożyska, stanami zapalnymi lub słabym początkiem laktacji.
Witamina E i selen są kojarzone przede wszystkim z odpornością i ochroną komórek przed stresem oksydacyjnym. Cynk wpływa między innymi na stan skóry i nabłonków, co ma znaczenie także dla wymienia. Witamina A i β-karoten wspierają prawidłowy rozwój płodu i funkcje rozrodcze. W praktyce nie chodzi o podawanie „czegoś na odporność”, tylko o precyzyjne zabezpieczenie okresu, w którym organizm krowy pracuje na najwyższych obrotach przy jednoczesnym spadku apetytu.
✅ Nie czekaj z mineralizacją: Plan mieszanki mineralno-witaminowej i ewentualnych soli anionowych warto ustalić jeszcze przed wejściem w ostatnie 2–3 tygodnie.
Higiena i dobrostan: jak chronić wymię, racice i ograniczyć stres
Nawet najlepiej żywiona krowa będzie miała problemy, jeśli warunki bytowe są słabe. Okres zasuszenia wymaga bardzo dobrej higieny i spokojnego środowiska, bo właśnie wtedy rośnie podatność na infekcje wymienia, przeciążenia racic i skutki stresu cieplnego. W praktyce dobrostan nie jest dodatkiem, tylko elementem profilaktyki zdrowotnej.
Ochrona wymienia przed mastitis
Najwyższe ryzyko nowych zakażeń wymienia przypada zwykle na pierwsze 2 tygodnie po zasuszeniu oraz 2 tygodnie po porodzie. To momenty, w których kanał strzykowy może być gorzej zabezpieczony, a odporność lokalna nie działa jeszcze optymalnie. Dlatego higiena wymienia musi być dopracowana już przy samym zasuszaniu.
Znaczenie ma dokładne mycie i dezynfekcja strzyków, czystość rąk i sprzętu, a także stosowanie uszczelniaczy strzyków tam, gdzie jest to zasadne i zgodne z zaleceniem lekarza weterynarii lub doradcy. Coraz więcej mówi się też o ograniczaniu profilaktycznego stosowania antybiotyków przy zasuszeniu, ale taka strategia wymaga jeszcze lepszej kontroli higieny i bardzo świadomego doboru krów do programu.
Czystość ściółki i pielęgnacja racic
Krowa zasuszona powinna mieć suche, czyste i wygodne miejsce do leżenia. Brudna ściółka zwiększa ryzyko mastitis, ale także pogarsza komfort odpoczynku. Jeżeli sztuka mniej leży, częściej stoi w zanieczyszczonym środowisku i dodatkowo przeciąża racice. To pozornie drobny łańcuch zdarzeń, który po porodzie kończy się kulawizną, słabszym pobraniem paszy i gorszym rozruchem laktacji.
Racice wymagają regularnej kontroli również w zasuszeniu. To dobry moment na korekcję funkcjonalną, jeśli jest zaplanowana odpowiednio wcześnie i bez nadmiernego stresu dla zwierzęcia. Krowa z bolesnymi racicami mniej chętnie podchodzi do stołu paszowego, co w grupie przedporodowej bardzo szybko obniża pobranie suchej masy.
Chłodzenie i ograniczanie stresu
Latem problemem bywa przekonanie, że chłodzenia wymagają tylko krowy w laktacji. To błąd. Wysuszona krowa również silnie reaguje na stres cieplny. Wysoka temperatura obniża pobranie paszy, pogarsza komfort, nasila obciążenie metaboliczne i może przełożyć się na słabszy start kolejnej laktacji.
W praktyce pomagają dobra wentylacja, wentylatory, cień, ograniczenie zagęszczenia i w razie potrzeby systemy zraszania. Badania wskazują, że chłodzenie krów zasuszonych może poprawiać ich zdrowie i późniejszą wydajność mleka. To ważny argument, bo korzyść nie kończy się na samym komforcie w upał. Mniej stresu w okresie przedporodowym to zwykle lepsze pobranie paszy i spokojniejszy przebieg pierwszych tygodni laktacji.
💡 Upał szkodzi także zasuszonym: Chłodzenie krów zasuszonych latem poprawia komfort, zmniejsza stres metaboliczny i wspiera lepszy start kolejnej laktacji.
Ostatnie tygodnie przed wycieleniem i start laktacji
Końcowe 2–3 tygodnie przed porodem oraz pierwsze godziny po wycieleniu to moment, w którym widać, czy okres zasuszenia został dobrze przeprowadzony. W tym czasie liczy się nie tylko sama dawka, lecz także codzienny monitoring: apetytu, zachowania, wypełnienia żwacza, wyglądu kału, obrzęków, ruchliwości i oznak zbliżającego się porodu. Im szybciej wychwycisz odchylenia, tym mniejsze ryzyko wejścia w pełny kryzys metaboliczny.
Jakość siary
Jakość i ilość siary zależą od wielu czynników, ale ogromne znaczenie mają żywienie mineralno-witaminowe i ogólny stan zdrowia przed porodem. Niedobory selenu, witaminy E, witaminy A czy β-karotenu mogą odbić się na odporności cielęcia i wartości siary. Z kolei słabe pobranie paszy w końcówce ciąży zwiększa ryzyko, że krowa wejdzie w poród osłabiona metabolicznie.
Dla hodowcy praktyczny wniosek jest prosty: siara nie zaczyna się w chwili doju po porodzie, tylko kilka tygodni wcześniej. Jeżeli krowa ma stabilną kondycję, dobrze pobiera dawkę „close-up”, dostaje właściwe minerały i przebywa w spokojnych warunkach, łatwiej uzyskasz dobry materiał odpornościowy dla cielęcia.
Pierwsze godziny po wycieleniu
Po porodzie trzeba jak najszybciej ocenić stan krowy: czy wstaje bez problemu, czy pobiera wodę, czy interesuje się paszą, czy nie pojawiają się objawy zalegania, osłabienia lub wyraźnego braku apetytu. To właśnie wtedy wychodzą na jaw błędy z okresu przedporodowego. Krowa, która była dobrze przygotowana, zwykle szybciej wraca do pobierania paszy i lepiej adaptuje się do dawki laktacyjnej.
W pierwszych godzinach ważne jest także ograniczenie stresu, zapewnienie czystego miejsca i uważna obserwacja wymienia oraz zachowania zwierzęcia. Jeżeli pojawiają się nieprawidłowości, liczy się czas reakcji. Subtelne sygnały, takie jak cofanie się od stołu paszowego, dłuższe leżenie bez przeżuwania czy chwiejny chód, często wyprzedzają poważniejszy problem kliniczny.
Monitoring okresu przejściowego
Dobry monitoring nie musi być skomplikowany, ale powinien być systematyczny. W okresie przejściowym warto codziennie sprawdzać kilka prostych wskaźników i zapisywać odchylenia. Tylko wtedy zobaczysz powtarzający się schemat, a nie pojedynczy przypadek.
- Kontroluj pobranie paszy w grupie przedporodowej i po wycieleniu.
- Obserwuj kondycję, aktywność i czas przeżuwania.
- Zwracaj uwagę na objawy zalegania, osłabienia i trudności we wstawaniu.
- Notuj przypadki zatrzymania łożyska, gorączki mlecznej, ketozy i mastitis.
- Porównuj problemy z dawką, grupą technologiczną i warunkami utrzymania.
Taki prosty system pozwala szybciej zauważyć, czy problem wynika z błędu żywieniowego, mineralizacji, higieny, zagęszczenia czy stresu cieplnego. Dobrze prowadzona wysuszona krowa zwykle odwdzięcza się spokojnym porodem, lepszą siarą i bardziej przewidywalnym wejściem w laktację. To właśnie jest główny cel całego programu zasuszenia.
Najczęściej zadawane pytania
Ile trwa zasuszenie krowy?
Najczęściej 6–8 tygodni przed wycieleniem. Pierwsza faza to zasuszenie właściwe, a ostatnie 2–3 tygodnie stanowią okres przygotowawczy, gdy potrzeby pokarmowe krowy wyraźnie rosną.
Jaki BCS powinna mieć wysuszona krowa?
Optymalny BCS przy zasuszeniu to 2,75–3,5. Poniżej tego zakresu krowa może wejść w poród zbyt słaba, a powyżej 3,5 rośnie ryzyko ketozy, stłuszczenia wątroby i trudnego porodu. Kondycję warto oceniać jeszcze pod koniec laktacji.
Co powinna jeść wysuszona krowa przed wycieleniem?
W zasuszeniu właściwym dawka powinna opierać się głównie na paszach objętościowych i mieć niższą koncentrację energii. W ostatnich 2–3 tygodniach zwiększa się udział pasz treściwych do ok. 0,5% masy ciała, uzupełnia białko np. śrutą sojową lub rzepakową i dba o smakowitość paszy.
Jak zapobiec gorączce mlecznej u krowy zasuszonej?
Kluczowe jest prawidłowe bilansowanie minerałów, zwłaszcza utrzymanie stosunku Ca:P około 0,8–1,0:1. W ostatnich tygodniach przed porodem często stosuje się sole anionowe, które wspierają mobilizację wapnia i zmniejszają ryzyko porażenia poporodowego.
Kiedy w zasuszeniu ryzyko mastitis jest największe?
Najbardziej newralgiczne są pierwsze 2 tygodnie po zasuszeniu oraz 2 tygodnie po wycieleniu. Dlatego trzeba pilnować higieny wymienia, czystej ściółki, sprzętu udojowego i rozważyć uszczelniacze strzyków zgodnie z zaleceniem lekarza lub doradcy.
Czy krowy zasuszone trzeba chłodzić latem?
Tak, jeśli w oborze jest gorąco. Wentylacja, wentylatory lub systemy zraszania pomagają ograniczyć stres cieplny, poprawiają komfort i pobranie paszy, a badania wskazują też na lepszy start kolejnej laktacji.
Okres zasuszenia jest krótki, ale jego wpływ na zdrowie i wydajność krowy jest bardzo duży. Jeśli zadbasz o właściwy BCS, podział na grupy, dobrze zbilansowaną dawkę, mineralizację i komfort bytowy, łatwiej ograniczysz problemy okołoporodowe i przygotujesz krowę do spokojnego startu kolejnej laktacji.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej kliknij tutaj: https://ruminta.eu/
